Soms kom je na een dag buffelen uitgehongerd thuis. Dat gebeurt mij bijna dagelijks. Omdat iedere dag roti, pizza of toko take out te halen is voor niemand haalbaar. Aan het eind van de maand ben jij niet alleen 10 kilo zwaarder, maar is je budget juist enorm geslonken. Thuis koken dus. Maar niet getreurd, want het kan ook megasimpel, snel en zunig. En lekker, ja, dat vooral ook.

De eerste in mijn reeks quickies is een snelle pasta met krab. Binnen 10 minuten klaar en iedere idioot kan dit maken.

Ingredienten:
verse fettucine
oosters roerbakgroenten
teentje knoflook
limoen
blikje krabvlees
beetje kookroom
eventueel halve rode peper in ringetjes
beetje arachideolie

Zet water op voor de pasta. Verhit in een wok of koekenpan de arachideolie en fruit hierin gesnipperde knoflook (kijk uit dat je de knoflook niet laat verbranden), voeg de roerbakgroenten toe en bak dit alles enkele minuten. Kook de verse pasta in 3 minuten gaar en giet af. Blus de groenten met limoensap (voor 2 personen is ‘n halve genoeg). Voeg ook de krab toe, warm even door en maak af met wat kookroom. Meng dit met de gekookte fettucine en warm nog even kort door.

Finito!

I burnT your Tree Today
iT sighed as iT seT flame

I Torched iTs leafs and branches
iTs wide and solid sTem

The mirky clouded waTer
reflecTed momenTs passed

of summer Times and shelTer
daydreams ThaT melTed fasT

I sTood There, eyes were burning
buT all I felT was frosT

The open fire was feasTing
and all we had goT losT

Nu jullie allemaal gelukkigzalig volgevreten voor de buis jullie kerst-en oliebollen food coma aan het verwerken zijn kan wat extra entertainment van de andere kant van de oceaan vast geen kwaad.
Bepaalde heerlijke rariteiten moeten nu eenmaal gedeeld worden, want kerst hier is een Hot Happening. Vergeet al die vreselijke zoetig aangekoekte kerstfilms van Amerikaanse makelij die je ieder jaar weer moet verstouwen, de werkelijkheid is veel leuker!
Het begint al met de decorations…Je houdt het niet voor mogelijk wat sommige mensen in hun voortuin durven uit te stallen. Neon knipperende kerststalletjes, waarbij kindeke jezus verdacht veel wegheeft van het michelinmannetje en zijn ouders ruggelings ondersteund worden door Rudolph met een zenuwachtige aan-en-uit neus, en een opblaasbare sneeuwpop die groter is dan menig kerstboom. Discodwergen en delusional disney puppets, en natuurlijk Santa himself omringd door een horde erg enge elven. Je kijkt je ogen uit!
Hoewel je bij Amerikanen vaak de indruk krijgt dat het allemaal gaat om de facade, is niets minder waar. Bij binnenkomst is ieder huis even gelikt uitgedost, het liefst rondom de haard. Denk aan zingende m&m’s, die reageren op beweging (je loopt langs en krijgt een hartverzakking omdat er een m&m the size of a football ineens jingle bells begint te blxe8ren), geflankeerd door een Santa doll die Frank Sinatra neigingen heeft. Glittergordijnen en kersthondjes die alle kerstmedleys denkbaar kunnen blaffen. Je bek valt open!
Maar het allerleukst zijn de Amerikanen zelf natuurlijk. Zoveel narrigheid kan natuurlijk alleen maar uit de koker van mensen komen, die de christmas spirit ook in persona perfect vorm kunnen geven. Christmas eve at Aunt Jackie’s. In plaats van alleen haar huis en boom te versieren, was Jackie zelf het mooist behangen met ballen in alle kleuren, lichtkettingen, discolichtschoenen en acrylnagels met kleurige kerstornamentschilderingen. Andere gasten deden er niet voor onder, met blinkende kerstmanmutsen en een lichtgevende Rudolph-sweater. Er werd uitbundig gemixt met de cocktailblender, die zalige pina colada’s tevoorschijn toverde, uiteraard voorzien van een dikke toef slagroom (best lekker trouwens). Bigger better stronger and….quicker. Het openen van de kerstcadeaux is een ritueel dat ik nooit eerder heb aanschouwd, mijn oma zou er nog een puntje aan hebben kunnen zuigen. De cadeautjes worden gedistribueerd in een razend tempo, zodat iedereen voorzien van een enorme berg schitterend ingepakte pakketten ongecontroleerd de verpakkingen kan openscheuren en luidkeels Thank you Santa (of wie er dan ook verantwoordelijk is voor de gulle giften) kan gillen. Aan het einde van de rit heb je er dus geen idee van wie wat gekregen heeft, want het gaat er juist om dat je zo snel mogelijk alle cadeautjes ‘verwerkt’ hebt. Daarna is het tijd voor meer pina colada en naarmate deze rijkelijker vloeit wordt men wat baldadiger en kan het zelfs zijn dat de kerstgeest zich moet uiten door beeldig gezang van Aunt Jackie en haar doorgerookte kornuiten. Oh come all ye faithfull …desperate my ear drums.. Tussendoor wordt er nog een poging tot kerstdiner gedaan, dit jaar ingekocht bij de Chiccio Brothers (or whatever). Maar goed ook, want hoe lekker B. ook koken kan, it doesn’t run in the family. Een knisperend zwarte turkey is me gelukkig niet ten deel gevallen. Wel een gortdroge ham, de volgende dag, met heerlijke aardappelpuree (in ruwe vorm, denk aan opgedroogd cement).
Mijn cadeautjes, waar ik uiteraard heel dankbaar voor ben, bestaan onder andere uit een zwart fleece trainingspak, met zilveren stiksels (i have to fit in!!) en een trio aan Celine Dion parfums (aaargh). B. heeft een en ander gecompenseerd met diamanten oorbellen, Hij begint het al te leren. Maar het mooiste cadeau is natuurlijk mijn stiefie, die naast me aan haar nieuwe Tinkerbell table tevreden zit te kleuren!

Silver vessels floating

Crawling like white fish

in dark waters

missing out on rays of light

Square shaped water bugs

dissolving in the deep

No grasp to hold

a fading cold

a shimmer on the surface

Sink me deeper darkest drain

Fail me ’cause you are in pain

Bail on me, abandoned one

but whatever your reasons

make sure they’re not wrong

Na Jiskefet en The Office is het nauwelijks nog mogelijk om op een onderhoudende manier originele observeringen te doen over het reilen en zeilen in het kantoorleven. Nu ik alweer twee maanden rondhobbel op kantoor kan ik de onbewingbare behoefte toch niet onderdrukken om enkele intelligente waarnemingen met jullie te delen..

Het eerste wat een kantoor zo een briljante werkomgeving maakt is natuurlijk het feit dat niemand er werkt. Huh? Rewind and repeat:  inderdaad, niemand werkt op kantoor. Men komt binnen, vleit zich op het bureau van de favoriete collega om de laatste wederwaardigheden uit te wisselen over de kinderen, televisieprogramma’s en/of nieuwe aankopen van ‘t een of ‘t ander en brengt zo keuvelend een stiefkwartiertje door. Vervolgens loopt men naar de koffie-automaat, waar zich een zelfde conversatie herhaalt. De computer wordt voor de vorm aangezet, outlook geopend en vervolgens ook de krant. Totdat een volgende, vaak minder favoriete, collega iets komt vragen. Dat kan bijvoorbeeld gaan over een klusje wat deze collega jou in de schoenen wil schuiven. In zulke gevallen is het meest gehoorde antwoord op kantoor dan ook een welluidend: ‘dat is mijn taak niet’. Dit kan wel eens leiden tot wat gestechel over wiens taak het dan wxe9l is, gevolgd door, nadat de collega de ruimte heeft verlaten, het op hoog verontwaardigde toon met de directe collega’s bespreken van de collega in kwestie en de ridiculiteit van het verzoek.

Inmiddels is het weer tijd voor een kopje koffie en het verplaatsen van enkele dossiers, het liefst naar het bureau van die verguisde collega. Daarna, na een espressopitstop, haast je je naar je werkplek, omdat je door de penetranter wordende aftershave odeur merkt dat het afdelingshoofd in aantocht is. Deze inspirator is zo lang van stof dat je er alles aan wil doen om hem niet tegen het fruitig gewassen lijf wil lopen.

Tot aan de lunch vermaak je je prima met koddigheden op nu.nl en wansmaak.com. Je maakt tussendoor een boodschappenlijstje en mailt nog wat geinige foto’s door naar je collega’s. Kun je het tenminste ergens over hebben tijdens de lunch in de altijd gezellige bedrijfskantine, waar de dampende bokalen erwtensoep uit blik en nasischijven vanonder de warmhoudplaat je al feestelijk tegemoet geuren.

En dan begint het aftellen naar half 6. Je komt over je afterlunch dip heen met nog wat koffie en om de kantoordepressie tegen te gaan strooi je er wat lekkers door uit de stiekeme fles, die je dit keer van achter de ordners vandaan plukt. ‘t Zijn de langste uren van de dag, dus kun je ze beter maar wat opfleuren. Gelukkig dat er een overkill aan deo – en d&g-geuren door het pand heen woeden, dan val je tenminsten niet door de mand met je kantoorkegel.

Ook hier geldt: zolang je je maar lekker in de groep beweegt en af en toe een veer of wat richting het management gooit kun je redelijk lang wegkomen met werkvermijdend gedrag. Overijverigheid wordt meestal door de grote sociale druk vanachter de nespressomaat binnen een week de kop ingedrukt. En terecht, als je je bedenkt dat je zo nog veertig jaar te gaan hebt… 

Hoera, ik ben uit de horeca! Dat betekent heerlijke avonden ter beschikking van het opium van het volk: de televisie. Omdat het bloed gaat waar het niet strak genoeg is afgebonden, kan ik mijn culinaire lol op bij het nieuwe programma Smaken verschillen.  Het lijdt geen twijfel dat de Nederlandse keukenkennis vooruit is gegaan de laatste jaren (lang leve de Allerhande en Jamie Fucking Twat Oliver) maar wat dit programma te bieden heeft is ronduit lachwekkend.

Hobbykoks. Een blond wicht vindt lamsbout ‘mannenkost’, want ja, het is toch wel zwaar en daar hou ik eigenlijk niet zo van. Blond wicht 2 geeft eerst even een waslijst met wat ze allemaal niet vreet (lowcarb, lowcarb, geen vlees, want dat vergroot de kans op ontstoken syliconen). Blond wicht 3 stamelt verward dat ze niet precies weet wat larderen is. Dat geeft niets. Het gros van de mensheid weet niet wat larderen is. De vraag blijft natuurlijk wat je doet in een culishow als je de ene onzinnigheid na de andere uitkraamt. Vilein machogedrag van kifterig zeiken op de layout en presentatie van het gerecht geeft weinig blijk van enige inhoud. Opmerkingen in de trant van "Ik had het toch verfijnder verwacht" niet vergezeld door een overtuigende analyse van het gerecht zijn tenenkrommend dom.

Natuurlijk kan iedereen voedsel beoordelen. Je weet wat je lekker vindt, je weet wat je niet lust. Als je veel verschillende dingen geproefd hebt, heb je vanzelf wat vergelijkingsmateriaal, zodat je toch redelijk weloverwogen een oordeel zou moeten kunnen geven. Maar weten wat je lekker vindt maakt je nog geen Johannes van Dam.  Productkennis en xe9chte know-how over hoe een gerecht zou moeten smaken zijn het resultaat van jarenlange ervaring en studie. Hobbyisten hebben natuurlijk recht op hun mening, maar als je jezelf opgeeft voor een programma waar je geacht wordt andermans gerechten te recenseren, mag je toch verwachten dat je iets meer kan opperen dan : "Nou ik had mijn twijfels hoor, over de combinatie vlees en vis."  Nog nooit van Vitello Tonnato gehoord?

Ik hoor jullie nu denken: Annemeijn, jij betweterige restosnob, alsof jij het allemaal zo goed weet. Ik heb inderdaad even niet het budget om alle sterrententen af te struinen en ik heb ook nog geen culinaire bolwerken op mijn naam staan. Maar ik pretendeer dan ook niets en blaat al helemaal niet overmatig over dingen waar ik simpelweg geen kaas van gegeten heb (hehehehe). Mij zul je dan ook niet snel in bimbostand op net 5 aantreffen, alhoewel mijn risotto’s niveau hobbykok inmiddels overstijgen (nu ik het zonder mijn vijfsterrenvent moet stellen). Maar die hou ik lekker voor mezelf, thuis voor de buis.

Okxe9, het was natuurlijk ook een kutzomer. De reserves aan zonlicht die nodig zijn om de nieuwe herfst en winter door te komen zijn jammerlijk door de regenafvoerputten weggestroomd. En okxe9, het is best balen dat er teveel mensen zijn, die op te weinig oppervlak tussen teveel brokken opgebroken stad moeten laveren. Maar is het nou echt nodig om als een stel opgefokte chagrijnige malloten door de stad heen te denderen, het liefst je auto, fiets of rollator zo te manoeuvreren dat niemand er meer langs kan en daarbij nog de arrogantie hebben ook om andere weggebruikers met een doodsgrimas de meest verwerpelijke verwensingen toe te brullen?

Na een paar maanden op een tropisch eiland te hebben rondgehangen kan ik zeggen dat Amsterdammers in het marihuanaparadijs op aarde xe9xe9n ding toch wel missen in het leven: de chillfactor. Het straatbeeld van Amsterdam komt op mij, nu ik ermet mijn nieuwe pacific gaze naar kijk,  als volgt over: Een vrouw die een aan zelfkastijding grenzende hoeveelheid boodschappen aan haar zuchtende fietsstuur probeert te vervoeren raakt per ongeluk in het voorbijgaan een hangjongere, die in een groepje op de toch al nauwe stoep niet opzij wenst te gaan, vluchtig langs het lijf. Vervolgens het eloquente repliek:" G*dverd*mme tyfuswijf! Wie denk je wel niet dat je bent, bitch! Ik ros je tanden door je keel!" Ander voorbeeld: een norse bejaarde in een scootmobiel blokkeert het fietspad en steekt bij groen licht tegen het verkeer in de weg over  op hetzelfde fietspad, waardoor de geirriteerde fietsers met een grote zwaai uitwijken naar zebrapad en rijstrook, om daar vervolgens uitgefoeterd en toegetoeterd te worden door boze voetgangers en automobilisten. Spookrijders op het fietspad dienen zich sowieso nederig en voorkomend op te stellen omdat zij zelf de keuze maken niet uit te wijken naar de goede kant van de weg en dus niet met een nasty ass attitude ruimte en voorrang hebben op te eisen. Maargoed, altruisme op de weg is in Amsterdam uberhaupt een utopie. De hindernissen verzorgd door de gemeente (en verergerd door de verkeersregelaars) zijn voor niemand leuk en bevorderen de gemoedelijkheid in de stad allerminst. Een beetje common sense is soms ver te zoeken. 

Wellicht heeft het niet alleen met de slechte zomer te maken en ligt het meer aan het rookverbod (nxf3g minder plek op de stoep, boze moeders met jankende babies, boze rokers die zich in het nauw gedreven voelen en in de pisregen buiten moeten staan zxf3nder drankje, het zijn geen fraaie taferelen…)

Met de opkomst van het mobiele tijdperk en de aanhangige hippe lulijzers (draagbaar praatapparaat) zijn de sociale mores onherroepelijk veranderd. Over het intrappen van open deuren gesproken. Zelfs de grootste sceptici (‘ik mag doodvallen voor ik ooit zo’n ding aanschaf! ik hoef toch niet altijd bereikbaar te zijn’) en hypochonders (‘ik zweer dat er een dag komt dat je telefoontumoren krijgt van mobiel bellen) zijn inmiddels gezwicht en niemand kijkt meer op van een prepaid-peuter. Het is evident dat er zeker voordelen zijn te noemen voor deze nieuwe communicatieformule. Zo herinner ik mij eens ‘s nachts na het missen van de laatste trein een stiefkwartiertje te hebben rondgewandeld nabij station Schiedam centrum (met een denkbeeldig vermoord-en-verkracht-mij-bord boven mijn hoofd) om tenslotte een telefooncel te vinden die uitsluitend werkte op ingave van chippas, die ik uiteraard niet had, om mijn vader uit zijn bed te bellen om mij van een wisse dood te komen redden. Schiedam centrum is from dusk till dawn bepaald geen picknick.

Hoe dan ook, de portable is comfortable, zeker, maar heeft ook een keerzijde. De nieuwe laksheid en lafheid worden extra gevoed door de sms-manie. De ‘ik sms je wel waar we zijn, maar bel anders als jij er bent’ is dagelijks brood geworden.  Er is dan tenminste altijd nog ruimte om gemakzuchtig op het laatste moment het af te laten weten of anderszins het plan te wijzigen. Enige vertraging kan zo worden doorgebliebt: ”(ik weet dat je er al een kwartier op me zit te wachten, maar) ik ben een half uurtje later". Per sms je relatie verbreken is het voorland van de mobiele online-scheiding, mark my words. (noot: je sms-t dat en vanwie je wilt scheiden naar een 0900-overheidsnummer, die je via je dig-id online als gescheiden registreert; leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker).  Frustratie en irritatie zijn niet van de lucht en de verwijten van ‘waarom neem je niet op en bel je niet terug, je ziet toch dat ik het ben?!’ en ‘volgens mijn sms-notificatie heb jij die sms dus wxe9l gekregen!’ en ‘toen ik zonder nummerherkenning belde nam hij wxe9l op’ nemen paranoide vormen aan. Je kunt je ongenoegens lekker veilig doorbrieven per sms of afspraken last minute afzeggen zonder tekst of uitleg, ideaal! Ieder menselijk contact kun je vervangen  (of vermijden?) door een nieuw lettertype en een smiley. Hier schuilt toch een bepaalde vermoeidheid in? Bovendien is het zo dat als je even geen zin hebt, je moe bent, je hoofdpijn hebt, kortom je wilt even helemaal niets aan je hoofd hebben, je het moet bekopen met de verontwaardiging van de rest van de wereld, die jou bij voorkeur dxe1n probeert te bereiken. De logische anti-reactie is dan ook dat je nxedet terugbelt en geen sms verstuurt met verontschuldigingen. Waarom zou je ook, alsof iedereen jou altijd maar terugbelt en in staat van paraatheid is om te sms-en. En dat is meteen de hypocrisie ervan. Want hoe irritant ik het ook vind dat er geen afspraak meer heilig is, de omgangsnormen verlakst zijn en iedereen lijdt aan mobiele moeheid, zelf doe ik er net zo hard aan mee. Lekker makkelijk.

Nee, het was geen toeval dat er vanmiddag in een druilerige Haarlemse winkelstraat een mistroostige man het welbekende thema van The Godfather stond te pingelen.  Om deze symboliek toe te lichten moeten we enige uren terug in de tijd en enkele kilometers noordwaarts naar een klein gehucht in Noord-Holland, alwaar een chique bruidsboerderij met ferme hand gerund wordt door een stel onverbiddelijke bruidsbaronessen. De situatie laat zich als volgt schetsen: mijn lieve zus M. schafte daar eind oktober haar droomjurk aan. Dit overigens na een middag zoeken, passen, meten, hijsen en takelen (je zult niet geloven hoe bewerkelijk sommige jurken zijn). Tot grote irritatie van boze bruidsbarones numero uno wist zij niet metxe9xe9n in welk gewaad zij haar trouwdag wilde doorbrengen, waardoor deze Noord-Hollandse kleikenau een uurtje langer haar best moest doen om haar commissie op te strijken. Maar met de juiste jurk in bestelling en de credit card van la mama door het apparaat konden we met een gerust hart de dag afwachten dat er opnieuw gepast en versteld kon worden. Dat was dus vandaag.  Daar aangekomen stond er weer een afgevaardigde van het kant-kartel  (BB numero due) op ons te wachten. "Zo, maar beginnen met de schoenen en de lingerie" kordaat en doelgericht, zoals geleerd op de verkoopmulo. Al snel kwam de aap uit de mouw, op pas-en-versteldag dien je eerst een korset en muiltjes te hebben aangeschaft (met een vage herinnering in je hoofd van hoe de jurk er drie maanden geleden ongeveer uitzag) xf3f, als je dat niet hebt gedaan, omdat geen van de weeig lachende sluierslaven je daar op heeft geattendeerd, ze wederom xe0 la minute erbij zoeken uit eigen assortiment. En wat voor assortiment… Waar we met de jurk, na een middag lang een stel jurken te hebben gepast waar ik persoonlijk Courtney Love nog niet in zou willen hangen, eindelijk xe9xe9n fantastisch exemplaar hadden gevonden, bleek het vinden van matching shoes and bra al helemaal een kruistocht (vernietig al de kwade elementen die je weghouden van je eindbestemming, in dit geval was dat element een stijf gekapt en kleurig geschminkt ruimtewezen). Het is dan ook geen wonder dat we er niet in slaagden de missing parts te vinden, die nodig waren om de jurk definitief af te naaien. Gelukkig is mijn zus M. er de persoon niet naar om zich schoeisel, lingerie of wat dan maar ook door de strot te laten duwen en droop de evenknie van Cruella deVille tenslotte af naar de krochten van de receptie om een nieuwe afspraak te maken. Haar slinkse staaltje verkoopvernuft, aansturend op een vermoeid ‘ja doe die maar dan’, had gefaald. Onderhuids broeide er een draconische woede en opgelucht verlieten wij deze winstlustige bruidstirannessen (en ogenblikkelijk stopte mijn nichtje van bijna 1 eindelijk met huilen).

Brides are big business. Marriage means money. Money calls for mafia. Capisce?!

Met nog drie minuten crediet gauw een verslagje geven van mijn verschrikkelijke zonnegalbulten, bierovergoten pistes en wervelende sneeuwstormafdalingen is een tergende uitdaging. De week wintersporten is weer voorbij, een groot feest. Ik ben een flauwe schaduw van mezelf, want uitputting is zeer groot na een week apres-skien. Ik voel me een beetje besnuffeld door tibettaanse bergmarmotten…je kent het wel. Verslag volgt gauw.